martes, 10 de mayo de 2016

La Libertad de ser Auténtic@

Qué atractivo pero sobre todo importante me resulta este título.
Realmente qué es lo que nos mueve en nuestros quehaceres: un amor sincero y real del trabajo bien realizado ó simplemente  realizarlo  para ser mereced@r de todas las miradas.
La primera es una actitud sincera y auténtica,Loable y que acrecienta tu autoestima;  la segunda, en cambio, nos pone ante nuestro espejo, nuestra realidad es " puro teatro". Por cierto, sin desmerecer en nada el trabajo de actor; pero sí para recordar que ell@s interpretan un papel para nosotros.

Creo que es interesante esta fábula , la cual, sin duda te hará reflexionar sobre la envidia y sus efectos en quienes la sienten..

".Cuenta una fábula que en cierta ocasión una serpiente empezó a perseguir a una luciérnaga; ésta huía muy rápido y llena de miedo de la feroz depredadora, pero la serpiente no pensaba desistir en su intento de alcanzarla.


La luciérnaga pudo huir durante el primer día, pero la serpiente no desistía, dos días y nada, al tercer día, ya sin fuerzas, la luciérnaga detuvo su agitado vuelo y le dijo a la serpiente: ¿Puedo hacerte tres preguntas?


No acostumbro conceder deseos a nadie, pero como te voy a devorar, puedes preguntar, respondió la serpiente.


Entonces dime:
¿Pertenezco a tu cadena alimenticia?
¡No!, contestó la serpiente.


¿Yo te hice algún mal?
¡No!, volvió a responder su cazadora.


Entonces, ¿Por qué quieres acabar conmigo?
¡Porque no soporto verte brillar!, fue la última respuesta de la serpiente."



Al igual que en la fábula en muchas ocasiones nos sentimos como la luciérnaga. No sabemos qué pasa y nos preguntamos ¿ Por qué?

Sencillo..porque hay algun@s que no soportan verte brillar

Y cuando esto pase : No dejes de brillar, continúa siendo tú mism@ y sigue dando lo mejor de ti. No permitas que te lastimen,...sigue brillando y no podrán tocarte porque tu luz estará intacta.
Tu esencia permanecerá a pesar de lo que otr@s quieran. Sé siempre auténtic@aunque tu luz moleste a los depredadores

Algun@s están tan concentrad@s en la carrera, en querer que los miren,que... ver esta imagen del  libro Deja de ser amable ¡ Sé auténtico!" te hará pensar









miércoles, 27 de abril de 2016

A raíz é O AMOR

A pequena coincidencia con  Sócrates é o arte de ensinar  con palabras. Ó igual que él facía cos seus alumnos ,ós  que ensinaba na  praza pública, a través do diálogo. Eu  pretendo a través deste conto (neste  blog) que como lector e aprendiz de sabi@,  reflexiones no teu interior e descubras canta verdade atopas neste texto.

   "Cerca de un arroyo de aguas cristalinas, había un pequeño bosque. Los árboles eran muy variados . Todos gastaban las energías en ser más altos y grandes, con muchas flores y perfumes , pero quedaban débiles y tenían poca fuerza para echar raíces.
En cambio el laurel dijo:
   - Yo voy a invertir mi savia en tener una buena raíz; así creceré y podré dar  mis hojas a todos los que me necesiten.
Los otros árboles estaban muy orgullosos de ser bellos ;¡ en ningún lado había tantos colores y perfumes ! Y no dejaban de admirarse y de hablar de lo encantos de unos y  otros, y así todo el tiempo, mirándose y riéndose de los demás.
El laurel sufría a cada instante esas burlas . Se reían de él, señoreando sus flores y su perfume, meneando el abundante follaje.
- ¡Laurel!- le decían-, ¿para qué quieres tanta raíz? Mira, a todos nosotros nos alaban porque tenemos poca raíz y mucha belleza. ¡Deja de pensar en los demás! ¡Preocúpate sólo de ti!
     Pero el laurel estaba convencido de lo contrario; deseaba amar a los demás y por eso tenía raíces fuertes.
    Un buen día se desató una terrible tormenta y sacudió, sopló y resopló sobre el bosque. Los árboles más grandes, que tenían un ramaje inmenso, se vieron tan fuertemente golpeados que por más que gritaban no pudieron evitar que el viento los derribara. En cambio, el pequeño laurel, como tenía pocas ramas y mucha raíz, apenas sí perdió unas cuántas hojas.
   Entonces todos comprendieron que lo que nos mantiene firmes en los momentos difíciles no son las apariencias, sino lo que está oculto en las raíces, dentro de tu corazón...., allí......., en tu alma........ Y es ¡El Amor!


En demasiadas ocasións cremos vivir a vida , cando o que realmente facemos é pasar por ela. O traballo, os pequenos acontecementos do día a día, fan que corramos ,sen deternos nin un instante.
O verdadeiramente importante queda fóra dos nosos  pensamentos.Pero, de súpeto , acontece algo que nos estremece, que cambia todo o que temos ó redor . Entón só o Amor , en toda a súa extensión ( parella, fillos, familia, amigos,....)e quen de resistir eses duros golpes .

Ó longo do meu tempo vivido, sigo a comprobar que é a familia, é dicir, son as raíces as que nos dan forzas e nos empurran a seguir loitando.
Cando hai momentos de dor , só o ter un hombreiro no que agarrarse fai que se debuxe un sorriso no teu corazón . Esa tormenta deixa de embestir e ábrese un oco para o sol , o arco iris.

E non só o a nivel personal ou familiar. Sempre hai  persoas que pensan nos demáis, que os seus intereses, ó igual que o laurel, é ofrecer o seu amor Éste é o seu  motor  . 

Dende logo fáiseme imposible non mencionar a  Andaina/ ( asociación, sen ánimo de lucro de nenos con necesidades especiais) , quen a través de Redondela en curto, fixo posible ,unha vez máis, que moitos nen@s, que conformarán a nova sociedade, viran que no cine tamén hai un espazo para a DISCAPACIDADE-
Foi moi fermoso ver que ó longo de varias xornadas,nesta semana,  rapaces e adultos moi diversos ,compartiían  unha mesma experiencia,...
E como di alguén moi cercano a min,  : " Eu teño alguén no meu corazón,...


lunes, 4 de abril de 2016

E se algo empeza a moverse!!!

Nesta sociedade da que en multitude de ocasións nos queixamos . Tamén ten "persoas e personiñas" boas .
Son estas ás que debemos prestar a nosa atención e nas que depositaremos o noso gran de esperanza.
Estou i estamos demasiado fart@s  de tantos momentos convulsos, do pesimismo que parece estar instalado na nosa  sociedade. Hai que sacar fóra os nosos medos e berrar  que somos libres, que o noso futuro, do  que somos responsables, o facemos NÓS . 
Non podemos, nin debemos esperar a que os cambios nos veñan dados ( aínda que sería a opción lóxica)
Estes días comprobei (na miña familia cercana) este cambio i esa é a semente revolucionaria que nos importa e na  que confiamos .
O  sol, o agua e a  boa  terra , farán  que siga xerminando. Queremos unha boa pranta , unha árbore  " forte" que nos dé frutos. Nós encargaremonos  de darlle os suficientes cuidados para que chegue a ser unha  árbore frondosa-
A  sociedade a conformamos  personas , as cales deben ter uns valores bós e como di Temple Grandin  ( n. agosto de 1947 en Boston ; zoóloga, etóloga e profesora da Universidade de Colorado,) quen  debido a súa condición de autismo postula que  a sociedade necesita todo tipo de mentes. Gústoume escoitar moi preto a mín : "¿ porqué este año no ponemos globos azules?." Algúns problemas impediron que na nosa  casa se colocaran  pero... mira ti, ,  unha PERSONA, pensando en mín e noutras  moitas familias diferentes e ao mesmo tempo  "normales" ( como se reflicte na imaxen do meu blog) puxéronnos e así danlle visibilidade ao "autismo" , ese gran descoñecido antes e que agora  empeza a convertirse en " normal".


                                                                         Deputación de Pontevedra


Os pais e nais loitadores que ven na dispacidade un dereito , ao que as nosas s institucións deben dar resposta, comenzan a vislumbrar unha pequena luz.
No autismo as barreiras que hai que romper son  " de incomprensión"  como di no seu blog Seso Durán, pai de Manuel, na seguinte conversa ,  feita por Sermos Galiza, co gallo do  día da Concienciación do Autismo ,2 de abril 

Aínda queda moito por facer. Debermos seguir medrando e convertirnos nunha sociedade Auténtica, na que sexamos quen de recoñecernos.


lunes, 7 de marzo de 2016

UNA GRAN RIQUEZA

Como bien dice el título de la entrada y el cuento que a continuación podemos disfrutar . Somos bastante torpes a la hora de disfrutar de nuestra riqueza. Nos pasamos el tiempo anhelando otros bienes o quejándonos de lo que poseemos.. No somos para nada conscientes de nuestra realidad.

" Un genio tomó forma de mendigo y le dijo a un zapatero:

                    -Hermano, hace tiempo que no como y me siento muy cansado;aunque no tengo ni una sola moneda, quisiera pedirte  que me arreglaras mis sandalias para poder caminar.

                   - Yo soy muy pobre y ya estoy cansado de todo el mundo: ¡ Vienen a pedir pero no quieren dar!. contestó el zapatero.

El genio le ofreció entonces lo que él quisiera.

¿ Dinero inclusive?-preguntó el zapatero

Yo puedo darte 10 millones, pero a cambio de tus piernas-le respondió el genio.

- ¿ Para que quiero yo 10 millones si no voy a poder caminar, bailar o moverme libremente?-dijo el zapatero

-Está bien , te podría dar 100 millones a cambio de tus brazos- le replicó el genio.

-¿ Para que quiero yo 100 millones si no voy a poder comer solo, trabajar, jugar con mis hijos,..?

- Entonces te puedo dar mil millones a cambio de tus ojos- le ofreció el genio

- ¿ Para que me sirven mil millones si no voy a poder ver el amanecer, ni a mi familia, amigos, ni todas las cosas que me rodean-.le respondió el zapatero.

- Ah, hermano mío, ya ves que fortuna tienes y no te das cuenta-le dijo el genioª


Sólo tenemos que apreciar la riqueza que tenemos y no exclusivamente pensar en ella como dinero o bienes materiales.

Nuestra fortuna es inmensa y "no hay dinero que la pueda comprar", Lo digo con conocimiento de causa. En momentos muy graves de salud de que te vale el dinero si no te responden las piernas, los brazos y mal los ojos.

Si somos conscientes de todo lo que tenemos y podemos disfrutar: cuerpo, salud, familia,amigos, amaneceres, puestas de sol,...Habremos dado un gran paso . Seremos inmensamente ricos

lunes, 22 de febrero de 2016

OH, SORPRESA !!!!

¿ Qué ocurriría si realmente nos detuviésemos un momento y nos calzasemos los zapatos de otr@?

Tal vez, entonces comprenderíamos el porqué de muchas actitudes, conoceríamos el malestar de esas personas y su nefasta actuación. Saber ponerse en "su" lugar, comprenderle, lograr mantener una actitud empática , puede hacer que los veamos como INOCENTES , en lugar de culpables.
No todas las personas ( o personitas) que nos rodean tienen nuestra afortunada situación. Muchas de ellas viven con situaciones que nosotros no podemos cambiar del todo, pero si podemos ayudar a que SU día, sea diferente, si de verdad, les miramos a los ojos , les regalamos nuestra sonrisa, nuestro abrazo,.........tal vez, logremos poner una dulce nota que haga llevadera la partitura de su vida.

Sólo hablo de comprenderles , de entender sus conductas, sus pautas de actuación, sus comportamientos, y esa será la mejor estrategia de transformación.

Cuando observemos algo inadecuado, reflexionemos y vayamos a la CAUSA verdadera de este comportamiento, sólo así entenderemos las rabietas,el desprecio, la agresividad, la violencia,,...Las personas que obran de esta manera necesitan una mano amiga que les lleve a buen puerto. No necesitan indiferencia o mano dura ( que por sí sola no logra nada). Quieren que ESCUCHEMOS  y dejemos de gritarles ,sólo  necesitan que oigamos con todo nuestro ser, no sólo con los oídos. Sus palabras o hechos nos están diciendo qué ocurre. Nuestro corazón es quien tiene que oir.






 No hay personas que te hagan sentir incómod@ , eres tú quien hace , muchas veces, que su comportamiento sea inadecuado. Si realmente tratas a las personas como se merecen,...Oh...Puede ser que se obre la magia y que la sociedad cambie .
Y todavía mejor:  tú eres el artífice de este cambio. Así que ya sabes : escucha activamente.

lunes, 8 de febrero de 2016

UNA SOCIEDAD BASTANTE des- ENFOCADA

Con el transcurrir de los años, buscando un  y más eficiente avance tecnológico hemos dejado de lado otras cosas, no menos  importantes, llegando a convertirnos en un país de "minusválidos en la atención". Somos personas incapaces de concentrarnos.  Hacemos demasiadas cosas a la vez. Y l@s peor parad@s en este panorama nefasto son nuestr@s niñ@s.

Es demasiado normal , las reuniones familares , en las que tanto adultos como niñ@s no comparten "su tiempo de estar con los otr@s" . No hablo de estar sentad@s en la misma mesa sino de "compartir" experiencias.

Los adultos consultan en sus móviles los correos electrónicos, l@s adolescentes se envían watshaps, los más pequeñ@s juegan con sus tablets y....¿ Quién habla?
Es genial que se hayan dado cuenta en algunos cafés o restaurantes , los cuales nos deleitan con imágenes como ésta:


Quizá algunos piensen que es mejor no charlar para evitar las dicusiones tan propias de estos eventos. Pero debemos  plantearnos qué modelo estamos ofreciendo(,ya que somos sus referentes) a  nuestr@s niñ@s . ¿ Con qué autoridad luego les diremos que no pasen tanto tiempo con las pantallas ?

La tecnología sirve para que una sociedad sea más avanzada, no para que sea cada vez más individualista y acabe embrutecida . La sociedad está siendo víctima de la "sobreestimulación" y nuestros menores necesitan cada vez más acción y excitación que estimule todos sus sentidos.
Sobra decir que en los colegios, institutos e universidades el aprendizaje- aunque en multitud de ocasiones se beneficie de cantidad ingente de recursos tecnológicos -requiere de toda nuestra atención. El camino que ante él emprendemos es lento-, leer, escribir ,estudiar frente a la velocidad en la que están inmersos ( sin hablar de nuestra salud , tanto general como ocular)
.Ante esta vorágine hay que poner freno y tratar de concentrarse y dedicar nuestra atención a una sola cosa, Ser consciente de lo que se está haciendo en ese momento. Si estás tomando café con un amigo, que realmente sea eso: habla con él y disfruta de ese rato. Ya habrá otros momentos en que tu atención sea para el móvil.
¿ Cómo es posible que puedas atender bien a multitud de canales , a la vez: televisor, tablet mientras ecuchas música de fondo? ¿ Les suena esto,no...?

Busquemos mejorar nuestra atención , si queremos que nuestra sociedad esté " OK" para luego darle al " me gusta " cuando el ENFOQUE sea correcto.

lunes, 1 de febrero de 2016

¡ QUÉ IMPORTANTES SON NUESTRAS PALABRAS!




















¡ Qué daño causamos en muchas ocasiones en nuestr@s alumn@s  con palabras negativas!
Ell@s quieren agradarnos con su trabajo ,generalmente y NOSOTR@S ¿ CÓMO RESPONDEMOS?....ANALICÉMONOS.

Algun@s educadores  creen que  tienen el don de la razón y el poder. Pero lejos de cuestionarse ponen el énfasis en el niñ@,  siendo ell@s los únicos responsables del proceso educativo.

 Nosotr@s somos personas activas en la conformación de  la personalidad del niñ@.(por supuesto,  no los únicos, también está la familia, los amigos,...)Pero se trata de ver cuál es nuestra misión.
Muchos maestros son educadores, pero no todo el mundo piensa así.

 Tenemos una gran responsabilidad, actuamos de espejo, .Devolvemos una imagen que les ayudará a construirse , no sólo fisícamente, sino con unos valores.. Nuestras palabras SON IMPORTANTES. En ellas los chic@s van a sentirse reconocid@s.

¿Cuál es nuestro trabajo, mejor dicho NUESTRA VOCACIÓN?
Meramente  dedicarnos a transferir conocimientos ( que se pueden conseguir SIN NUESTRA INTERVENCIÓN , en multitud de fuentes), o ser personas que les ayuden a CONSTRUIRSE.

En ese camino ell@s reconocerán lo esencial, lo importante en la vida ,Los adult@s del mañana están en nuestras manos. Luchemos por una SOCIEDAD AVANZADA, no sólo tecnologicamente , en TOLERANCIA, RESPETO, SOLIDARIDAD.....EN VALORES DE VERDAD.