Ya estamos de nuevo .Volvemos a estar con la baterías se " supone" recargadas. Vuelve el otoño y con ello completamos el círculo. El ciclo vuelve a iniciarse.
Al igual que en la tierra, después de un período de descanso , en el que se prepara para aportar nuevos nutrientes a los futuros cultivos.Nosotros hacemos lo mismo . Nos alimentamos, relajamos,...para que brote la semilla.
¡Pero...........sólo eso!
Hay que afrontar nuevos retos. No podemos dejar nuestros sueños. Tenemos derecho a luchar por ellos. No queremos que nos los roben.( haciendo un símil con la política YA ESTAM@S HART@S DE SU INACTIVIDAD)
Claro que tenemos grandes ideales y que nuestr@s niñ@s ( nuestr@ futuro) se merecen lo mejor. No sólo volver al cole y que allí estén atendid@s. Queremos más. Claro que no interesan ciudadan@s libres, creativ@s, de pensamiento crítico, pero si nuestr@s políticos son tan cortos de miras, ALGUIEN tendrá que abrirles los ojos y para que sigáis reflexionando os invito a ver este vídeo. El cual no puede , ni debe dejaros indiferentes
Hoy quiero hacerme eco de la entrada que he escrito para el blog de la Asociación Érguete, Es más que recomendable tenerla en cuenta.
Cuando aparece un verano por delante ,l@s chic@s y los que no lo son tanto, NECESITAN que los padres y las madres les ayudemos a Organizarse, a gestionar su tiempo.
Es importante que elaboren ell@s mism@s una tabla de planificación de las tareas que van a realizar durante este período vacacional.
Estos son ejemplos de cuadros elaborados por ellos.:
Variarán en función de la edad. Pero lo que importa es que se involucren en realizarlo y posteriormente en tratar de cumplirlo.
Si queréis tener un poco más claro , cómo elaborarlos , mejor leer el libro de Juan Antonio Romero .Pinchad aquí para saber más.
Y como os decía os dejo el Decálogo que elaboré para el blog de Érguete 1.El buen uso del tiempo:Poner en marcha un código familiar de uso de Internet que controle los tiempos que toda la familia debe pasar delante del ordenador u " otras pantallas"
2.Compartir con ell@s tiempo e información: Disfrutar de Internet y juegos en la red en su compañía
3.El respeto:Explicad a los chic@s ,que la diferencia entre lo que está bien y lo que está mal se aplica también en Internet
4. Confidencialidad y protección de la identidad: Recordarles que NUNCA deben proporcionar información personal a teavés de la Red
5. Comunicación con otros padres y madres: Establecer normas comunes, medidas de seguridad, etc.
6. Descargas ilegales: Hacer hincapié en la obligación de respetar la propiedad de otras personas 7. Tiempo para todo : Ayudar a distribuir el tiempo libre 8. Seguridad del equipo: Tener cuidado con los correos electrónicos y sus arcivos adjuntos, cuando no se conoce al remitente 9.Alerta: Ante cualquier indicio de actividad ilegal podéis recurrir al Grupo de Delitos Telemáticos de la Policía o similares
y " el último": Para que el verano sea un período de DESCANSO , tenemos que ir " desengánchandolos" poco a poco, de esa hiperconexión , demasiado frecuente en nuestros días .
Pero, no todo va ser organización , debemos dejar también espacio para disfrutar de la naturaleza, del sol, de la playa, de los amig@s, de aburrirse, de ensuciarse, de jugar con la arena, de acostarse tarde, de relajarse, de ller un buen libro, de dibujar, de ..............................infinidad de placeres. Y aprovechar para Ser felices más que nunca
Y haciendo caso a estos consejillos, seguro que se avecina un BUEN VERANO
martes, 14 de junio de 2016
La primera vez que leí este cuento , me dejó marcada para siempre.
Yo estaba atravesando " una etapa dificil de adaptación , a una nueva vida. Estaba en rehabilitación, tras haber sufrido un Ictus, que quería apoderarse de mi vida ( hablar, andar, escribir, relacionarme..), pero una amiga, con mayúsculas, me regaló el libro " Déjame que te cuente" de Jorge Bucay y decicdí hacer lo que hace la ranita de este cuento : luchar, luchar, no rendirme, y... MAGIA ? Ó TRABAJO , (yo creo que ha sido este último), el que me ha hecho fuerte y revertir " la mala situación de cartas que me habían tocado en la partida"
Claro! que atravesé períodos "bajos y deprimentes" pero NO ABANDONÉ y gracias a ello puedo decir que MI VIDA ES PRECIOSA. ( si antes del ictus ya tenía una vida buena, AHORA es MEJOR, hay muchas personas y cosas en ella que me hacen estar cada día MÁS AGRADECIDA)
Este es el cuento de " Las dos ranas"
Érase una vez un par de ranitas que daban saltitos por el... campo, cuando de repente encontraron un cubo de madera. Curiosas, las ranitas quisieron saber qué había en aquel atractivo cubo y saltaron al borde para asomarse, con tan mala suerte que ambas cayeron dentro. El cubo estaba lleno de nata. Inmediatamente se dieron cuenta de que se hundían; era imposible nadar o flotar en aquella masa espesa como arenas movedizas. Al principio, las dos ranas patalearon en la nata para llegar al borde del recipiente, pero era inútil. Solo conseguían chapotear en el mismo lugar y hundirse. Sentían que cada vez era más difícil llegar a la superficie y respirar.
Una de las ranitas dijo en voz alta: "Yo no puedo más. No se puede hacer nada para salir de este cubo, es imposible salir de aquí. Ya que voy a morir, no sé por qué voy a tener que prolongar mi sufrimiento. No entiendo el sentido de malgastar mis energías pataleando para morir agotada si no voy a conseguir nada" . Dicho y hecho, la ranita se dejó hundir y desapareció en aquella masa espesa de nata. La otra ranita, terca como ella sola y triste por haber perdido a su amiga, dijo: "Yo tampoco puedo más. No se puede hacer nada para salir de aquí. Sin embargo, aunque vaya a morir, prefiero luchar hasta perder mi último aliento. Quiero prolongar mi vida hasta que el cuerpo me lo permita". Siguió pataleando y chapoteando en el mismo lugar todo el tiempo, sin conseguir moverse ni un milímetro, durante horas y horas.
Y de pronto, después tantas horas pataleando, batiendo las ancas y chapoteando, la nata se convirtió en mantequilla. La rana sorprendida y loca de contenta, tomo un respiro (habían sido muchas horas, la pobre) y patinando llegó al borde, donde pudo saltar a la superficie de nuevo. Desde allí pudo volver croando hasta su casa alegremente.
Espero que al igual que a mí, a vosotr@s , también os ayude. Todo es podible
Qué atractivo pero sobre todo importante me resulta este título.
Realmente qué es lo que nos mueve en nuestros quehaceres: un amor sincero y real del trabajo bien realizado ó simplemente realizarlo para ser mereced@r de todas las miradas.
La primera es una actitud sincera y auténtica,Loable y que acrecienta tu autoestima; la segunda, en cambio, nos pone ante nuestro espejo, nuestra realidad es " puro teatro". Por cierto, sin desmerecer en nada el trabajo de actor; pero sí para recordar que ell@s interpretan un papel para nosotros.
Creo que es interesante esta fábula , la cual, sin duda te hará reflexionar sobre la envidia y sus efectos en quienes la sienten..
".Cuenta una fábula que en cierta ocasión una serpiente empezó a perseguir a una luciérnaga; ésta huía muy rápido y llena de miedo de la feroz depredadora, pero la serpiente no pensaba desistir en su intento de alcanzarla.
La luciérnaga pudo huir durante el primer día, pero la serpiente no desistía, dos días y nada, al tercer día, ya sin fuerzas, la luciérnaga detuvo su agitado vuelo y le dijo a la serpiente: ¿Puedo hacerte tres preguntas?
No acostumbro conceder deseos a nadie, pero como te voy a devorar, puedes preguntar, respondió la serpiente.
Entonces dime: ¿Pertenezco a tu cadena alimenticia? ¡No!, contestó la serpiente.
¿Yo te hice algún mal? ¡No!, volvió a responder su cazadora.
Entonces, ¿Por qué quieres acabar conmigo? ¡Porque no soporto verte brillar!, fue la última respuesta de la serpiente."
Al igual que en la fábula en muchas ocasiones nos sentimos como la luciérnaga. No sabemos qué pasa y nos preguntamos ¿ Por qué?
Sencillo..porque hay algun@s que no soportan verte brillar
Y cuando esto pase : No dejes de brillar, continúa siendo tú mism@ y sigue dando lo mejor de ti. No permitas que te lastimen,...sigue brillando y no podrán tocarte porque tu luz estará intacta.
Tu esencia permanecerá a pesar de lo que otr@s quieran. Sé siempre auténtic@aunque tu luz moleste a los depredadores
Algun@s están tan concentrad@s en la carrera, en querer que los miren,que... ver esta imagen del libro Deja de ser amable ¡ Sé auténtico!" te hará pensar
A pequena coincidencia con Sócrates é o arte de ensinar con palabras. Ó igual que él facía cos seus alumnos ,ós que ensinaba na praza pública, a través do diálogo. Eu pretendo a través deste conto (neste blog) que como lector e aprendiz de sabi@, reflexiones no teu interior e descubras canta verdade atopas neste texto.
"Cerca de un arroyo de aguas cristalinas, había un pequeño bosque. Los árboles eran muy variados . Todos gastaban las energías en ser más altos y grandes, con muchas flores y perfumes , pero quedaban débiles y tenían poca fuerza para echar raíces.
En cambio el laurel dijo:
- Yo voy a invertir mi savia en tener una buena raíz; así creceré y podré dar mis hojas a todos los que me necesiten.
Los otros árboles estaban muy orgullosos de ser bellos ;¡ en ningún lado había tantos colores y perfumes ! Y no dejaban de admirarse y de hablar de lo encantos de unos y otros, y así todo el tiempo, mirándose y riéndose de los demás.
El laurel sufría a cada instante esas burlas . Se reían de él, señoreando sus flores y su perfume, meneando el abundante follaje.
- ¡Laurel!- le decían-, ¿para qué quieres tanta raíz? Mira, a todos nosotros nos alaban porque tenemos poca raíz y mucha belleza. ¡Deja de pensar en los demás! ¡Preocúpate sólo de ti!
Pero el laurel estaba convencido de lo contrario; deseaba amar a los demás y por eso tenía raíces fuertes.
Un buen día se desató una terrible tormenta y sacudió, sopló y resopló sobre el bosque. Los árboles más grandes, que tenían un ramaje inmenso, se vieron tan fuertemente golpeados que por más que gritaban no pudieron evitar que el viento los derribara. En cambio, el pequeño laurel, como tenía pocas ramas y mucha raíz, apenas sí perdió unas cuántas hojas.
Entonces todos comprendieron que lo que nos mantiene firmes en los momentos difíciles no son las apariencias, sino lo que está oculto en las raíces, dentro de tu corazón...., allí......., en tu alma........ Y es ¡El Amor!
En demasiadas ocasións cremos vivir a vida , cando o que realmente facemos é pasar por ela. O traballo, os pequenos acontecementos do día a día, fan que corramos ,sen deternos nin un instante.
O verdadeiramente importante queda fóra dos nosos pensamentos.Pero, de súpeto , acontece algo que nos estremece, que cambia todo o que temos ó redor . Entón só o Amor , en toda a súa extensión ( parella, fillos, familia, amigos,....)e quen de resistir eses duros golpes .
Ó longo do meu tempo vivido, sigo a comprobar que é a familia, é dicir, son as raíces as que nos dan forzas e nos empurran a seguir loitando.
Cando hai momentos de dor , só o ter un hombreiro no que agarrarse fai que se debuxe un sorriso no teu corazón . Esa tormenta deixa de embestir e ábrese un oco para o sol , o arco iris.
E non só o a nivel personal ou familiar. Sempre hai persoas que pensan nos demáis, que os seus intereses, ó igual que o laurel, é ofrecer o seu amor Éste é o seu motor .
Dende logo fáiseme imposible non mencionar a Andaina/( asociación, sen ánimo de lucro de nenos con necesidades especiais) , quen a través de Redondela en curto, fixo posible ,unha vez máis, que moitos nen@s, que conformarán a nova sociedade, viran que no cine tamén hai un espazo para a DISCAPACIDADE-
Foi moi fermoso ver que ó longo de varias xornadas,nesta semana, rapaces e adultos moi diversos ,compartiían unha mesma experiencia,...
E como di alguén moi cercano a min, : " Eu teño alguén no meu corazón,...
Nesta sociedade da que en multitude de ocasións nos queixamos . Tamén ten "persoas e personiñas" boas . Son estas ás que debemos prestar a nosa atención e nas que depositaremos o noso gran de esperanza. Estou i estamos demasiado fart@s de tantos momentos convulsos, do pesimismo que parece estar instalado na nosa sociedade. Hai que sacar fóra os nosos medos e berrar que somos libres, que o noso futuro, do que somos responsables, o facemos NÓS . Non podemos, nin debemos esperar a que os cambios nos veñan dados ( aínda que sería a opción lóxica) Estes días comprobei (na miña familia cercana) este cambio i esa é a semente revolucionaria que nos importa e na que confiamos . O sol, o agua e a boa terra , farán que siga xerminando. Queremos unha boa pranta , unha árbore " forte" que nos dé frutos. Nós encargaremonos de darlle os suficientes cuidados para que chegue a ser unha árbore frondosa- A sociedade a conformamos personas , as cales deben ter uns valores bós e como di Temple Grandin ( n. agosto de 1947 en Boston ; zoóloga, etóloga e profesora da Universidade de Colorado,) quen debido a súa condición de autismo postula que a sociedade necesita todo tipo de mentes. Gústoume escoitar moi preto a mín : "¿ porqué este año no ponemos globos azules?." Algúns problemas impediron que na nosa casa se colocaran pero... mira ti, , unha PERSONA, pensando en mín e noutras moitas familias diferentes e ao mesmo tempo "normales" ( como se reflicte na imaxen do meu blog) puxéronnos e así danlle visibilidade ao "autismo" , ese gran descoñecido antes e que agora empeza a convertirse en " normal".
Deputación de Pontevedra Os pais e nais loitadores que ven na dispacidade un dereito , ao que as nosas s institucións deben dar resposta, comenzan a vislumbrar unha pequena luz. No autismo as barreiras que hai que romper son " de incomprensión" como di no seu blog Seso Durán, pai de Manuel, na seguinte conversa , feita por Sermos Galiza, co gallo do día da Concienciación do Autismo ,2 de abril Aínda queda moito por facer. Debermos seguir medrando e convertirnos nunha sociedade Auténtica, na que sexamos quen de recoñecernos.
Como bien dice el título de la entrada y el cuento que a continuación podemos disfrutar . Somos bastante torpes a la hora de disfrutar de nuestra riqueza. Nos pasamos el tiempo anhelando otros bienes o quejándonos de lo que poseemos.. No somos para nada conscientes de nuestra realidad.
" Un genio tomó forma de mendigo y le dijo a un zapatero: -Hermano, hace tiempo que no como y me siento muy cansado;aunque no tengo ni una sola moneda, quisiera pedirte que me arreglaras mis sandalias para poder caminar. - Yo soy muy pobre y ya estoy cansado de todo el mundo: ¡ Vienen a pedir pero no quieren dar!. contestó el zapatero. El genio le ofreció entonces lo que él quisiera. ¿ Dinero inclusive?-preguntó el zapatero Yo puedo darte 10 millones, pero a cambio de tus piernas-le respondió el genio. - ¿ Para que quiero yo 10 millones si no voy a poder caminar, bailar o moverme libremente?-dijo el zapatero -Está bien , te podría dar 100 millones a cambio de tus brazos- le replicó el genio. -¿ Para que quiero yo 100 millones si no voy a poder comer solo, trabajar, jugar con mis hijos,..? - Entonces te puedo dar mil millones a cambio de tus ojos- le ofreció el genio - ¿ Para que me sirven mil millones si no voy a poder ver el amanecer, ni a mi familia, amigos, ni todas las cosas que me rodean-.le respondió el zapatero. - Ah, hermano mío, ya ves que fortuna tienes y no te das cuenta-le dijo el genioª
Sólo tenemos que apreciar la riqueza que tenemos y no exclusivamente pensar en ella como dinero o bienes materiales.
Nuestra fortuna es inmensa y "no hay dinero que la pueda comprar", Lo digo con conocimiento de causa. En momentos muy graves de salud de que te vale el dinero si no te responden las piernas, los brazos y mal los ojos.
Si somos conscientes de todo lo que tenemos y podemos disfrutar: cuerpo, salud, familia,amigos, amaneceres, puestas de sol,...Habremos dado un gran paso . Seremos inmensamente ricos